Maulen deus gertatzen ez dela dioten Aste Santuko beilari euskaldunek ez dakite gutxia preziatzen. Ikus bestela beste egunekoa. Galtzak leku txarrean zulatu nituen eta josteko haria eta orratza ukanik ere, ez nintzen ausart nihaur konpontzen hasteko. Etxe ondoko jostuna aipatu zidaten.

Saltegira lehen aldiz sartu eta berehala denda ederra zela ohartu nintzen, nahiz eta ez den hori hemen aipatu nahi dudana. Ene aitzinean bi emazte baziren, neguko arropak erostera jinak. Hau eta hura berrogei euro. Eta “comment va Thérèse?”. Eta saltzaileak “o, badakizü, toujours pareil...”.

Berriketa luzatu zen eta andereak gehiago jakin nahi “elle mange pas?”. Eta saltzailea, herabe, “doi bat jaten dizü bai, mais l'eau gélifiée et comme ça”. Berriketa arrunta. Euskalduna zela oharturik, eta ohartu nintzelako soilik, ene galtzak euskaraz eman nizkion, eta euskaraz hartu zituen.

Istorio ttipi honek ez du gogoeta handirik piztu nahi, anekdota hutsa da; baina saltegitik ateratzean ikusi nuen sartzerakoan huts egin nuena, Euskarari bai pegatina. Detaile hori, segur aski, Aste Santuko beilari euskaldunek ikusi zuten.