ARGIA.eus

2020ko urriaren 22a

Zoro dantza

Jose Ignazio Ansorena
2013ko apirilaren 21a

Antzinako zoro dantzek Erdi Aroan izan zuten urrezko garaia, baina, modu batean edo bestean, gure egunetan ere mantentzen dira. Jende aldrak, mozorrotuta, kalez kale saltoka eroarena egiten eta atari batzuen aurrean puska eskean. Iñauteri edo xaribarien antzekoak. Arautegi sozialaren koordenadetatik kanpo geratzen diren emozio asko –pertsonen eta taldeen errainetan ezkutuan– askatzeko eta lasaitzeko zirrikituak dira Zoro dantzak. Horiek gabe, leherketa pertsonal eta sozial izugarriak gerta litezke eta. Euskal abesti zaharrak bazekien: “Gabon gauean zoro ez dena zororik handiena da”.

Joseba Gabilondo Michigan State Universityko irakasleak New York. Euskal postnazionalismoaren utopiaz... saiakeraren aurkezpenean honela esan omen zuen Berria-ko kazetariari sinetsiz gero: “Gu (euskaldunok) ez gara inoiz normalak izan, eta ez dugu normalak izan behar”. Nik, kontrakoa. Horixe behar dugula normalak izan. Normala izatea normei edo arauei jarraiki bizitzea da eta, konturatuta edo jabetu gabe, nahi edo nahi ez, beti bizi gara arau batzuei men eginez.

Gloria Fuertesek poema hau idatzi zuen:

            Normaltasuna,
            zorotasun era kontrolatua da.
            adi zintzoari,
            ausart
            ikaragarria baita
.

Nork eta nola kontrolatzen duen gure zorotasuna da kontua. Nondik datozen arau horiek.

Etorri zaizkit gure erromerietan parte hartzen duten adiskide dantzazale batzuk kezkatuta pasodobleak jotzen ditugulako.

  – Pasodoblea ez al da espainola? Ez al da zezen musika? Ez al da militarren doinua?

Wikipedia beldurgarriak denari baietz erantzuten dio. Errealitateari, tradizioari, urte askotako jardunari erreparatuta, ezetz nik. Wikipedia azaleko normaltasun arrotza da. Nire arrazoiak xehetzeko luze jardun beharko nuke: zer den dantza zahar bat espainola izatea (bide horretatik fandangoa espainola eta arin-arina ingeles-frantsesa izango lirateke. Eta rocka?), izen soilaz ari garen edo dantzaz, orain pasodoble izenaz ezagutzen denaz edo XIX. mendearen amaierako pasodobleaz (Raimundo Sarriegik Donostiako Danborradarako idatzi zituenaz, esaterako).

Laburrean: pasodoblea proletarioen dantza da jatorriz, gorputzen arteko gertutasuna eta ukipena ahalbidetzen duena, denon parte-hartzea bideratzen duena, hain baita erraza, boteretsuen moral publikoaren inposaketari aurre egiten zion dantza lotua.

Gure zorotasuna geurok kontrolatzeko, dantza dezagun pasodoblea, fandangoa, muxikoa edo zoro dantza. Geure normaltasunez.

Nor bere zoroak bizi baitu.
        ***

Eskaintza: Iñaki Irigoien, euskal dantzen ikertzaile jatorrari eskainia.

Gogo onez!

ARGIAn egiten dugun kazetaritza independenteak bultzada merezi duela uste duzu?

Informazio askea lantzen dugu ARGIAn, langileok gara proiektuaren jabeak eta gure informazioen atzean ez duzu sekula multinazionalik, bankurik edo alderdi politikorik topatuko. Gure ustez, burujabetza guztien oinarrian dago informazio burujabetza, ezagutzen dugunaren gainean pentsatzen eta erabakitzen dugu. Horregatik diogu kazetaritza independentea dela demokraziaren oinarrietako bat.

Aldizkaria paperean etxean edo e-postan PDFan jaso nahi duzu? Pozik hartuko zaitugu ARGIAko komunitatean. ARGIAkoa izateko, nahi eta ahal duzun ekarpena egin dezakezu, eta bueltan egoki ikusten duzuna eskatu. Indartu dezagun indartzen gaituena!

Kanal honetan artxibatua: Dantza

Dantza kanaletik interesatuko zaizu...


ASTEKARIA
2013ko apirilaren 21a
Azkenak
EGILEA
Argia buletina
Egunaren laburpena
zure e-postan
Eguneraketa berriak daude