Maripili eta Manolo


Castillo Suarez @casti_suarez
2011ko maiatzaren 15a

Maripiliren sindromea dutenak emakumeak dira denak. Atseginak izan nahi dute inguruan dutenekin eta ongi egin nahi dituzte gauza guztiak. Lur jota bukatzen dituzte egunak ezinezkoa delako dena ongi egitea. Gehienetan gauzak erdipurdi ateratzen dira. Sekula ez dira perfektuak. Gainera, arbuioak, ezezkoak eta trabak jasotzen dituztenean zapuztu egiten dira. Areago, batzuek beren burua saboteatu egiten dute eta iragarri egiten diete parekoei gauzak ez dituztela behar bezala egingo.

Bestelakoak dira Manoloren sindromea dutenak; gizasemeak, guztiak. Harroak dira, zakarrak eta oldarkorrak. Haiek ere huts egitearen beldur dira.

Kontuak egin dituzte eta milioiak galtzen omen dira urtean emakumeen dohainak, ahalmenak, trebetasunak eta gaitasunak behar bezala ez erabiltzeagatik. Txistea ematen du Maripiliren kontuak, historian zehar egon den gutxiespen soziala azpian egongo ez balitz. Teorian gizarte berdinduago eta orekatuago batean bizi gara, baina praktikan emakumeak lehen bezain arrotzak gara jarduera publikoan. Sindromeak “asmatuta” egoeraren erantzule egiten ditugu, baina autolaguntza liburuek ez dute sakonean dagoen arazoa konponduko. 

ARGIAn egiten dugun kazetaritza independenteak bultzada merezi duela uste duzu?

Informazio askea lantzen dugu ARGIAn, langileok gara proiektuaren jabeak eta gure informazioen atzean ez duzu sekula multinazionalik, bankurik edo alderdi politikorik topatuko. Gure ustez, burujabetza guztien oinarrian dago informazio burujabetza, ezagutzen dugunaren gainean pentsatzen eta erabakitzen dugu. Horregatik diogu kazetaritza independentea dela demokraziaren oinarrietako bat.

Aldizkaria paperean etxean edo e-postan PDFan jaso nahi duzu? Pozik hartuko zaitugu ARGIAko komunitatean. ARGIAkoa izateko, nahi eta ahal duzun ekarpena egin dezakezu, eta bueltan egoki ikusten duzuna eskatu. Indartu dezagun indartzen gaituena!


Azkenak
2019-03-24 | Garazi Zabaleta
Larre motzean zaildutako laborari tematiak

Lurrari, ekoizle txikiei, baserriari eta elikadura burujabetzari lotutako proiektu ugari ari da sortzen Euskal Herrian azken urteotan, kontsumo elkarteak eta baserritarren sareak esaterako. Baina, ez al da kontraesankorra ustezko garai "oparo" honetan proiektu agroekologiko ugarik ateak itxi behar izatea? Edo nekazari asko egoera oso zailean egotea? Ba al dakigu nola bizi diren gure hurbileko ekoizleak?


Turismoa, milioika mundutar aberatsen luxu masifikatu baina lurrak jasan ezin hori

2018an mugaz gaineko 1.400 milioi bidaia zenbatu ziren munduan, duela 50 urte luxua zena zenbateraino demokratizatu den seinale. “Demokratizatu”, diozu? Lurra planetako hamabost biztanletatik batek bisita ditzake gainerako hamalauak, baina hauek ezingo dute joan bakar haren sorterrira... ez bederen opor usainean. Atsedenezko bidaien koste-etekinen banaketak injustizia neurri bera dauka: turismoak jendeen arteko desberdintasunak handiagotzen ditu.


2019-03-24
Riddancebus

2019-03-24 | Kepa Matxain
Debako Arte Eskola
Mitotik zerbait berria eraiki

Debako Arte Eskola itxi dute. 1970ean sortu zuen Jorge Oteizak bere programa kultural eta politikoa martxan jartzeko, baina ez zitzaion esperimentua ondo atera. 80ko hamarkada hasieran bigarren fase bati ekin zion, iazko abenduan udalbatzak ixtea onartu zuen arte. Arte Eskola Bizirik plataformak jardunaldi batzuk antolatu ditu martxoaren 23an, itxiera salatzeko eta aurrerantzean Arte Eskolak hartu behar lukeen norabidea birpentsatzeko.


ASTEKARIA
Azkenak
EGILEA
Eguneraketa berriak daude