Gure bizitzako kantak, maiz, ez ditugu guk aukeratzen. Momentuetan sartzen dira, argazkietan oinezko ezezagunak bezala. Konfinamenduaren urteurrenari jaramonik egin gabe nenbilen, entzun nahi ez nuen abesti batek nire pragmatismoari zaplazteko bat eman dionean. Mespretxuz tratatzen ari nintzen kanta batek, hain zuzen ere, sinesten ez ditudan hitzez josia: “Zeinen ederra izango den”.

Nire talaiari onartzen dizkiodan pribilegioen jakitun, amorruak lekualdatu ditut, minak besteengan marraztu, eta konfinamenduan semearen animatzaile soziokultural, kartoizko jostailuen artisau, sukaldari, mendeko izan nintzen, nire lan-konpromisoak betetzeko gai sinetsi nuen nire burua eta dena pasarte epiko batera mugatu nuen nire gogoan, irribarretsu, soineko loredunak soinean, logale ibiltari. Kitto, itxita.

Youtuberen bihurgune batetik irristatu da kanta, eta ezustean hartu naute lehen notek, irudiek: oso aspaldikoak dirudite. Eta ezin diot zotinka negar egiteari utzi. Buruan bi urteko semea ikusten dut ohean saltoka, abestia hasi orduko “hori, hori!” oihuka, “ez kendu!”, 45 metro karratuko bere munduaren erdian, zoriontsu. Zoriontasunaren oroitzapena baino labana zorrotzagorik ez dago batzuetan.