Egun bat gehiagoko urtea dugulako edo, aurten gauza bitxiak gertatzen dira hemen, burua galdu bagenu bezala: iruditzen zait leize hegian dantzan gabiltzala, erortzear, diskurtso zaharkitu diglosikoek eta historiaren ikuspegi geldotuek zorabiatzen gaituzten bitartean.

Neokarlistak eta neoaskatasuna aldarrikatzen duten abertzale apurrak jendetza minberarekin jolasten dira. Borroka hitz errepikatuak zainetara isurtzen digun adrenalina premiazkoa dugu, alabaina, bizirik garela sentitzeko. Badakite hargatik ez dela urratsik aitzinera eramango iraganeko mamuak eta piztiak, gure baitan, urkatu gabe.

Orduan jakinen da, zinez, autokritika elearen erran nahi zehatza.

Kartzelatik ateraz geroztik, Nelson Mandelaren paperean urtzen doan Arnaldo Otegi estatu dezente aurrerakoi honen egiazko lehendakaria bailitzan hartu du Kataluniako Parlamentuak. Ondotik, incognito, La Riera jatetxera gonbidatua zen Claudius eta Lidiarekin afaltzera.

Euskal Herrian jaio izatea ez da beti oparia –ardurenean bai ordea, lasai...–, baina argi daukat sinesgarri zaidan independentzia aipamen bakarra Bruce Springsteenen Independance Day kantak dakarkidala.