Traducido automaticamente do vasco, a tradución pode conter erros. Máis información aquí. Elhuyarren itzultzaile automatikoaren logoa

De quen é responsable o sufrimento psicolóxico?

PAULA ESTÉVEZ

Agora falamos máis da saúde mental, do benestar psicolóxico e a súa repercusión na nosa calidade de vida. É motivo de alegría, porque axuda a sacar o tema do armario, porque ao demostrar que a dor o temos todos (e non uns poucos) o malestar normalízase e axuda a diminuír o estigma que hai ao redor dos trastornos mentais.

O punto de partida é bo: recoñecer que ninguén está do todo ben, que a todos cústanos vivir, que as nosas relacións cos demais e connosco mesmos non son tan saudables como podían ser. Temos medo á soidade porque non somos bos amigos de nós mesmos, pero tamén a amar, ou a ser queridos. Na procura cega, mesmo na loita, o sentido da vida depende de como encher o buxán interior.

Está ben visualizar todo isto, xa que haberá que partir do recoñecemento da existencia do malestar. Pero, que facer ante isto? Pedir atención psicolóxica gratuíta a máis xente está ben, ou mesmo reivindicar que acudir ao psicólogo non é sinónimo de enfermidade. Pero é natural que as persoas vivan tan imposibles?

Dúas grandes disciplinas axudan a entender o tema do sufrimento psicolóxico. Desde a psicoloxía, evidentemente. Pero tamén desde a política, porque somos seres sociais, e porque a calidade da sociedade na que vivimos inflúe moito na nosa vida (a través das condicións de vida que nos pon) e na nosa configuración psicolóxica (a través dos seus valores e das pretensións que sementa en nós).

A psicoloxía e as políticas progresistas deben esixir medidas para acompañar aos nenos nos seus primeiros anos

Neste noroeste do mundo vivimos nun sistema político no que o benestar das persoas non é un eixo e un fin, moi lonxe dos valores que a vida esixe, en configuracións sociais organizadas en función doutros intereses, onde evidentemente é difícil vivir ben ou estar ben. Primeiro, e sobre todo, para a xente que vive en precariedade ou explotación. Pero fóra disto tamén creo que habería que redefinir que son as boas condicións de vida, revisar a que achegamos valor, a que chamamos éxito. Estamos atrapados en plena produtividade, sen tempo para nada, e medimos o tamaño do benestar en función do material.

Denunciar estas condicións debería ser a primeira medida para combater o malestar, e iso é o primeiro que debería facer unha psicoloxía honesta, ser política para sacar da esfera individual a responsabilidade do malestar das persoas e expulsar do sistema. Xunto á esixencia de cambios políticos estruturais, debería centrarse na primeira infancia, tan importante na configuración psicolóxica destas persoas, abordando de forma preventiva a saúde mental.

Porque hai que denunciar o capitalismo, de acordo, e o consumismo asociado, ou, por suposto, a insatisfacción permanente. Pero non se pode entender o éxito deste sistema en nós, se non miramos a dependencia que vivimos na primeira infancia, e cando isto non se coida adecuadamente, ao baleiro afectivo que se nos presenta no interior para sempre. A psicoloxía e as políticas progresistas deben esixir medidas para acompañar aos nenos nos seus primeiros anos.

Nestes anos desenvolvemos a fortaleza (ou debilidade) emocional, na que debemos centrarnos se cremos na política e a psicoloxía que teñen como obxectivo facer que as persoas sexan máis maiores, máis satisfeitas, máis libres e, por que non, máis felices.

Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora

ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.


Interésache pola canle: Iritzia
2024-06-14 | Iñaki Lasa Nuin
Cazuela grande

Sen darse conta, volve o solsticio de verán. O Sol alcanzou a súa cima e quéntanos moi ben o casco. En moitos lugares celébrase o rito da fogueira e os vascos tamén temos unha tradición ancestral. Antigamente, a fogueira de San Juan fíxose nas puntas dos montes, pero... [+]


2024-06-14 | Agus Hernan
Pataca quente que Urkullu cede a Pradales

A idea deste artigo xurdiu cando o 24 de novembro o lehendakari Urkullu filtrouse que non ía ser candidato e, en consecuencia, constatouse que ía ir despois de doce anos no cargo sen xestos significativos coas vítimas do Estado.

Con todo, para que non se lea na clave... [+]


2024-06-13 | Rafa Arriola
Non apto

Nun desprazamento dunha hora até o lugar de traballo acompáñame a radio do coche. Na viaxe de onte tiven a oportunidade de gozar dun programa de relatos curtos, mentres comezaba o último porto da estrada, repleta de curvas, en Karrantza. Lendas curtas, si, de poucas... [+]


Pamplona-Veleia, fai 18 anos

En xuño de fai 18 anos comezamos a coñecer os grafitos de Iruña-Veleia. Unha boa noticia para os vascos.

Pero a situación actual non é tan satisfactoria. Por unha banda, a Deputación Foral de Álava (DFA) di que todos os grafitos son falsos, e que os que pensan doutro... [+]


Tamén son os nosos fillos

As mañás dos pais son unha tolemia! Espertar aos nenos, dar un almorzo, vestirse... para chegar á escola a tempo. Estas son as nosas preocupacións cotiás como pais. A 3.500 quilómetros do noso país as responsabilidades dos pais palestinos son moi diferentes: si van ter... [+]


Eguneraketa berriak daude