Traducido automaticamente do vasco, a tradución pode conter erros. Máis información aquí. Elhuyarren itzultzaile automatikoaren logoa

A cidade do medo


05 de abril de 2024 - 11:15

Vitoria, 31 de marzo de 1937. Os fascistas españois han sacado dezaseis presos políticos atados ás mans dunha prisión da cidade. Métese no camión, leva ao porto de Azazaceta e alí é asasinado a tiros con total impunidade. En Vitoria os partidos non protestaron porque os partidos xa están fóra. A cidade está xa afundida no profundo pozo do que será a ditadura fascista máis longa de Europa. Silencio.

Vitoria, 31 de marzo de 2024. As poucas horas do domingo, a policía autonómica ha golpeado a decenas de mozos socialistas ante as cámaras. Sangue, berros, ósos rotos. O grave ataque policial feriu a 70 mozos, dos cales cinco foron atendidos no hospital. Os partidos de Vitoria non protestaron, silencio. Como na ditadura fascista española.

A Policía que desexaría desaloxar con éxito a vivenda deshabitada, non traballaría a esas horas, tomaría tempo e trataría de desaloxar aos mozos que non poidan emanciparse, para volver dar a casa buxán aos pos e ratas. Con todo, a policía que ten como obxectivo dar unha malleira ao maior número posible de mozos, faríao ás poucas horas do domingo. Sen ningunha dúbida. A policía autonómica é consciente de que os mozos socialistas, en paz pero firmes, poden atacar, golpear e ferir sen piedade, apoiados polo silencio dos partidos, pola xustiza española, os cans de pluma e os xornalistas covardes.

Do mesmo xeito que o 3 de marzo de 1976, Vitoria é a cidade da impunidade policial. O 3 de marzo deste ano volvéronse a producir sangue, berros e ósos rotos. A policía autonómica sabe que a manifestación memorial do cinco traballadores asasinados pola Policía española pode ser atacada ante as cámaras, ferir e deter aos manifestantes, xa que ningún partido condenará a agresión, xa que os tribunais españois non identificaron, xulgado e ordenado a sanción.

En Vitoria, a Policía persegue, ataca e fere con impunidade a persoas racializadas, adolescentes, mozos socialistas, adolescentes ou traballadores. Vixiada por 600 videocámaras policiais, é unha operación policial permanente

Abramos o mapa da cidade. En Vitoria aínda hai tres centros de tortura: comisaría da policía española na rúa Olagibel, caserna da Garda Civil no barrio de Sansomendi e sede da policía autonómica en Arkaute. Nin sequera o único policía que estivera nestes centros de tortura foi detido, ningún policía recibiu sancións reseñables. Os policías españois deste tres centros saben que poden torturar con impunidade, como na ditadura fascista, porque torturar en España non ten ningún efecto, porque se premia. Só teñen que dicir que o torturado feriuse a si mesmo, aínda que o haxa torturado até morrer.

En Vitoria hai máis policías con impunidade. Advertiume un membro do meu amor: "A Policía Municipal é como a Policía Española". A Policía Municipal é consciente de que pode golpear a un menor que vai en patinete, xa que non será condenado polas partes nin porque, aínda que sexa provisionalmente, ninguén vai sacar aos agresores das rúas. Aínda que a policía minta, aínda que a malleira estea filmada. A Policía Municipal sabe que pode entrar no Gaztetxe e sacar o técnico de son a fartar porque as partes non van dicir nada.

Non esquezamos a sede do Goberno militar español e o cuartel de Araca, onde os militares españois continúan co cheque branco para todo. Só teñen un mandato para repetir o que fixeron fai 87 anos con total impunidade.

O pasado mes de marzo, os partidos de Vitoria compareceron fronte ao Concello, xunto a un representante dos militares, policías e igrexas españois uniformes. A mesma imaxe de branco e negro ante o pobo: as forzas armadas, a Igrexa e os políticos xuntos, como na ditadura fascista española.

En Vitoria, a Policía persegue, ataca e fere con impunidade a persoas racializadas, adolescentes, mozos socialistas, adolescentes ou traballadores. Baixo a mirada de 600 videocámaras policiais, Vitoria é a cidade do medo, unha operación policial permanente.

Os cidadáns non podemos seguir sen protección. Por encima de todas as policías, construír unha República Vasca que nos protexa a todos (engade a continuación todos os -istas que queiras) é urxente. Temos liberdade.

Julen Mendizabal Elezkano

Bidali zure iritzi artikuluak iritzia@argia.eus helbide elektronikora

ARGIAk ez du zertan bat etorri artikuluen edukiarekin. Idatzien gehienezko luzera 4.500 karakterekoa da (espazioak barne). Idazkera aldetik gutxieneko zuzentasun bat beharrezkoa da: batetik, ARGIAk ezin du hartu zuzenketa sakona egiteko lanik; bestetik, egitekotan edukia nahi gabe aldatzeko arriskua dago. ARGIAk azaleko zuzenketak edo moldaketak egingo dizkie artikuluei, behar izanez gero.


Interésache pola canle: Irakurleen gutunak
Rosi Zarra. Os vellos novos?

A Rosa, si, porque así o diciamos os de casa e os amigos. O 30 de xuño vai cumprir 29 anos de vida como consecuencia dunha infección provocada por un pelotazo lanzado a 7-8 metros polos ertzainas. Isto quedou patente na comparecencia ou sesión de traballo celebrada o 26 de... [+]


2024-06-21 | EHU Palestina
UPV/EHU fronte ao xenocidio

Sábese que a empresa CAF de Beasain está a construír un tranvía que conecta os asentamentos ilegais de Xerusalén Este co centro da cidade. O HP desenvolve a tecnoloxía coa que as Forzas de Defensa israelís controlan os movementos dos palestinos nos checkpoint e a... [+]


2024-06-20 | Beñi Agirre
Batalla de Noáin, defensa de Amaiur e Hondarribia

Inmersos na guerra contra os señores e as igrexas comuneiras, en 1521, Castela obtivo a axuda do seu cuñado Enrique de Navarra II.ak, o rei Francisco I de Francia, para recuperar o reino de Navarra invadido, conquistado e ocupado nove anos antes.

Os pais Enrike II.aren, Joan... [+]


Insisto, queren o noso sangue, non a nosa linguaxe

A Asociación de Doantes de Navarra (ADONA) utiliza pouco o eúscaro e úsao mal, como nesta ocasión.

Nos farois colgan unhas bandeirolas nas que se pode ver unha frase en eúscaro sen sentido, na que se pon "día da doazón" e ponse "dáme sangue o día".

Cando se trata mal o... [+]


2024-06-19 | Josu Jimenez Maia
Ruper Ordorika en Villanueva de Arce

A corenta minutos de Pamplona, en Arce, o pequeno pobo de Hiriberri, con dúas ducias de habitantes. Xunto con Ruper Ordorika, Martin Larralde, o vello amigo que nunca falta nas actuacións de Ruper, asistiu á súa actuación. É verdade que tamén apareceron moitas outras... [+]


Eguneraketa berriak daude