»Orion, nire jaioterrian, umezaroan, hondartzara eramaten gintuen aitonak paseoan. Nik, barrualdeko zulo zabalen aparteko erakarpena sentitzen nuen. Haietako batean ezkutatu ohi nintzen, ahozgora, zeruzko espazioari begira, inguruan, nire gain, oro desagertzen zen bitartean. Babestua nintzen sakon sakonetik. Zerengandik baina? Txikitan, denok, ezereza xumea gisa sentitzen dugu gure esistentzia. Gauzaz, emozioz, mugaz gainezka dagoen zirkulu ezezkorra modura azaltzen zaigu eta haren erdigunean, heriotzari diogun bihotz beldurra sumatzen dugu. Arean sortutako zuloan nire haur bizipena, bereganatzen ninduen zeru ezereza handirantz egiten nuen ihesbidaiarena zen, salbazio-grina, nire ezerezatxotik urruti. Haur deserosotasun edo itoaldi horretan esnatzen da jada gizaki definitzen gaituen esistentziaren sentimendu trajikoa, eta izpiritual salbaziorako hiru ihesbide posibleetatik gutxienez batera gerturatzen gaituena, filosofia, erlijioa eta artea... Haietatik bat aukeratu duen edonork, eta hautaketarik egin ez duenak ere bai, haurtzaro oroitzapenetan topatuko du batenganako hautaketa edo joera naturalaren zergatia».