Urteko egun motzenetako eta gau luzeenetako garaitsu honetan urtero nahi eta nahiezkoa bihurtu den lelo leloarekin nator. Arrazoi asko izan daitezke negu sarrereroko buru arintze kolektiboa dela-eta, lelo hau zabaltzea premiazkoa egin dutenak:

Argi eskasiarekin tontotzeagatik edo ilunpeko lilurak grina animalekoenak azalerarazten dizkigulako edo bien eraginez.

Aparteko soldatarekin, duenak, patrika ohi baino arinago darabilgula jarriko gara. Txepelkeriaren mukurua.

Sekta batzuentzat datozen egunek aparteko esanahia dute eta hurkoarekiko emana oparien lazoaren edo txibistaren tamainaz adierazten dutela dirudielako, agian.
Arinkeria horren ondorioz landareak oparitzeko histeria zabalduko da datozen egunotan. Eta aurtengoan, milurtea, edo mendea, edo dena delakoa bukatu edo hasten dela-eta ederra datorkigu. Gabon-izei, ziklamen, azalea eta pazko-lore edo poinsetia gajoak... Diru edo mesede truke hor ibiliko dira eskuz esku, non dabiltzan asko konturatu gabe, etxe-barru bero eta lehorrean bukatzeko. Hor egongo dira gure otordu pantagruelikoetan, gogaituta, lotsatuta seguruenik.
Bestetxeko semeari lanpostua lortu diozula eta lorez gainezka dagoen landareren bat oparitzen badizute, zuzen zuzenean kanpora, freskurara, hezetasunera, neguko ilunpera atera, landareak Eguberri ondoren guztietan korrika eta presaka antolatzen diren fosa komun horietakoren batean bukatzea nahi ez baduzu