Victor Ericeren hitzok jaso zituen Berriak: «Zinema ez da jadanik gaur egun hizkuntza autonomoa. Autonomo izatetik, ikus-entzunezkoen gehigarri izatera pasatu da. Ikus-entzunezkoen parte da, horretara behartuta, telebistarekin eta publizitatearekin batera. Beste aro batean gaude, eta gaur egun zinemagintzaren historiaren erdia telebistako programatzaileek diktatzen dute».

Ismael Manterolak honakoa idatzi zuen Garan: «Arte publikoari buruz hitz egiten denean eskultura etortzen zaie burura agintari eta politikoei, baina arte publiko mota asko daude, nahiz eta kalean objektuak jartzea politikoen denbora pasa gogokoena izan (...) Hiria pentsatu behar da eta artea ez da hiriaren apaingarri hutsa. Arkitektura, eskultura, pintura, ikus-entzunezkoak, guztien arteko kolaborazioak edo beste hausnarketa teorikoa arte publikoa izan daiteke, eta lorontzi funtzioa izango lukeen eskultura baino inbertsio hobea gainera».

Fernando Bernuések Garari: «Ez dago ez sentsibilitaterik ez inteligentziarik. Ez dago proiekturik arte eszenikoekin zer egin nahi dugun jakiteko. (...) Euskarazko antzerkiari buruz hobe ez hitz egitea. Itxura hutsa da. Bi urtez etenaldia egin beharko genuke; euskarazko bertsioak egiteari utzi, honek ez duela funtzionatzen kontura daitezen. Ekimen pribatuak gauzatxoak egiten jarraitzen duen bitartean, ez dira konturatuko. Bidean bakarrik goazela sentitzen dugu».