“1967an Euskal Herrira joan nintzen, familiak nire emaztea ezagutzeko. Ailegatu ginen Madrilera hegazkinez, eta gero trena Azpeitira joateko. Trenean, lehenengo ikuskatzailea, txartel eske. Eman genion. Gero, polizia sekretuak, agiri eske. Emazteak eman zien berea, ikusi zuten, eta itzuli zioten, besterik gabe. Hartu zuten nirea, ikusiko zuten ‘Olarreaga’, eta da!, zakar bota zidaten. Ez zitzaidan gustatu. Oraindik akordatzen naiz. Ni amerikarra nintzen ordurako!”