Jamiroquai - 'Space Cowboy'

Ithan NY Ft. Drako Mafia, Juliano Chieff - 'Piramide'

---------------------

7 minutu. Iraupen hori du pandemia garaian sortu eta digitalki argitaratutako lanak. Victory Belongs To Those Who Fight For A Right Cause (2021) darama izenburu, eta lau abesti ditu. Bost urte pasatxo igaro dira harrezkero, eta tarte horretan EParen edizio fisikoa, zuzenekoak eta hainbat elkarrizketa anonimo izan dira. Askotarikoak izan dira haiei buruz entzun edo irakurritakoak: “Inoiz ikusi dudan hardcore kontzertu onenetakoa” bezalako baieztapenetatik hasi eta taldeak berak salatutako jazarpenera, mehatxuetara, kontzertuetara jendea bila joan eta backstage-an geratu beharreraino. Izan miresmenez, izan exotizazioz edo izan gorrotoz, arreta piztu du eta pizten du Taqbirrek. Eta Aholehorren VI. edizioan izan dugu talde marokoarra gurean zuzenean ikusteko lehen aukera.

Lazkaoko skate parkea jendez beteta dago 22:30ak jota direnean, Barrrk, Sick Shooters eta Orsini taldeek giroa berotuta. Lehen lerroak bete-beteta eta plaza osoa adi, oholtza hutsean introa entzuten den bitartean. Abeslaria igo bezain laster hasi da jendea txistuka. Gainerako musikariak instrumentuetarantz doazela hartu du mikroa, eta hitz hauekin hasi du zuzenekoa: “Gabon, Lazkao; somos Taqbir y quiero ver a todo el puto mundo moviéndose ya” (Taqbir gara eta mundu puta guztia mugitzen ikusi nahi dut, orain bertan!).

Esan eta egin. Oholtza luze-zabalean, beltzaren artean, zortzi begi distiratsu nabarmentzen dira. Atzeko hirukoak markatzen duen erritmo frenetikoan, abeslaria alde batetik bestera mugitzen dela, hardcore dantzak hartu ditu publikoaren lehen lerroak. Bi minutuko energia-eztanda baten eta hurrengoaren artean, abeslariak zuzenekoaren erritmoa jaisten du, 120 segundoko musika-kolpean kabitzen ez denaz hitz egiteko. Letren itzulpenak begiratuta dakigu darijaz abestutako kanta bakoitza dagokionari ostiko bat dela zintzurrean, edo dagokienei. Baina egilearen tarteko azalpenek testuingurua ematen diote, eta bizipen pertsonalaren konplexutasuna haietako bakoitzari: migrazio prozesuek dakarten mina dago abestietan (bi komunitateetan bizitako errefusa, identitate krisia, mugen kontrako aldarria), baita inposizio moral eta erlijiosoekiko jarrera feminista bat ere. Hala ere, salaketen gainetik, mezu indartsu bat gailentzen da etengabe: komunitatea, maitasuna eta elkar babesa. Horiek gabe ez gara ezer. “Y eso es el punk” (Eta hori da punka), dio. Euskaraz irakurritako testuan ere ideia bera azpimarratu du: “Hemen ikasi dut zer den komunitate bat, ez ezazue ahaztu inoiz”.

Eta abeslariaren hitzak entzun artean etorri zait gogora Gloria Anzaldúa eta nola deskribatzen duen bi munduren artean bizi direnen bizileku legez muga, zauri ireki bat. Eta pentsatu dut Taqbirrek oholtzatik beste erantzun bat ematen diola zauri horri: norberak aukera dezake nongoa den, ez beste inork. Eta, Noaren hitzetan, toki hori norbere jendea dagoen lekua da. Zeinek daukan bere jendea dagokion gaztetxean, dagokion skate parkean eta dagokion komunitatean. Zeinentzat den punka komunitate eta zeinentzat ezleku. Hortxe Taqbirren atximurka. Bide beretik, migratzaileei begira jarri eta haien istorioei erreparatzeko eskatu digu, eta Osasun Mentalaren Eguna aipatuta, gaur eta beti gaizki dauden lagunen ondoan egoteko ere bai.

Esan beharrekoak esanda, kaputxa kendu eta oholtzatik jaitsita abestu du zazpigarren eta azken abestia. Bukatzean, zirkuluan batu dira lehen lerroetako zenbait lagun, abeslaria barne, elkar besarkatuta eta saltoka agurtzeko. Eta hala, ostean datozen australiarren zain geratu gara, ahoak lehortuta eta bihotzak beteta.

Une hartan azaldu nuenez, nik Ertzaintzaren aurka salaketa jarri eta egun gutxira auzipetu ninduten. Hasieratik aitortu nituen ekintzak eta asmatutako beste hainbat egotzi zizkidaten, ahalik eta gogorren zigortzeko asmo argiz. Baina nire kasua ez da salbuespena. Gezurrez eta manipulazioz beteriko atestatu batean oinarrituta, euskal gazte andana dago prozesaturik geroztik, epai baten zain.

Jaso nuen kolpea argitara atera nuenean, Segurtasun sailburuak auzia argitzeko ikerketa bat abiatuko zela adierazi zuen. Alabaina, urte honetan, masailezurra hautsi zidan kolpearen inguruko aipu bakar bat ere ez du egin Ertzaintzak, ez bere atestatuan, ez eta prozesu judizialean egindako deklarazioetan ere. Are gehiago, nik kolpe hori jaso izana zalantzan jartzen saiatu dira ertzainen abokatuak –eskerrak irudiak dauden!–. Bien bitartean, gezur nabarmenak bota dituzte ertzainek beren deklarazioetan: existitu ez diren –eta, ondorioz, aurkitu ez diren– makilak eta gasolina pote bat ikusi zituztela esan dute, eta inoiz gertatu ez diren kolpeak ematea, ustezko taktika militarrak erabiltzea eta poliziak erailtzeko asmoa egotzi dizkigute, besteak beste. Aldi berean, Falangea zuritzeko saiakera etengabea izan da –egun hartan falangistak identifikatzeko, miatzeko eta haien aurkako bide penala abiarazteko inolako lanik hartu ez izana nolabait justifikatu beharra zegoen, noski–.

Ez dut gorrotorik sentitzen, baina gure herrian biolentzia erabiltzeko ustezko legitimitatea dutenen azpijokoek ezkutatu ezin dudan erdeinua eragiten didate. Zigortu nazazue nahi baduzue, baina ez iezadazue lezio moralik eman, mesedez.

Aritz Ibarra

Umeak ginen, eta listo. Ez genuen jendearen hitzik zalantzan jartzen; ez zigun beldurrik ematen jendearengan sinesteak. Gezurrik ezin zela esan irakatsi ziguten, eta halaxe ikasi genuen guk; helduek ere halaxe ikasi eta egiten zutela sinetsi genuen guk. 

Gero, pasatu ziren urteak, eta hasi ginen arreta jartzen afaritako gurasoen elkarrizketetan. Hankak ez zitzaizkigun oraindik lurrera heltzen, baina belarriak bai hitz-atzeetara. Horietako batean entzun genuen lehen aldiz krisi hitza, adibidez, eta ez genekien zer esan nahi ote zuen, baina, amak bekainak okertzen zituen moduagatik, usain zezaketen geure belarri luzeek ezer onik ez zela hitz horren atzean. Gehienetan, nahiago izaten genuen, gauzen esanahia galdetu baino, geure hanken dantza zintzilikariari begira geratu; ez zitzaigun gehiegi inporta pretaritate edo mapilunaziok zer esan nahi ote zuten; bagenekien ez zela ezer ona, eta listo, ez genuen helduen begitarte atsekabeturik nahi.

Bere horretantxe utzi nahi nuke testua, baina karaktereak karaktere dira, eta egiak egia. Handitu egin ginen gu ere, eta hankak lurreratzearekin batera atsekabetu zitzaizkigun begitarteak.

Orain, Instagramen sartzen gara eta etxegabetzeak eta Poliziaren jipoiak dira jaiki orduko ikusten ditugun lehen irudiak. EtxegabetzeaK eta jipoiaK, bai, pluralean eta bata bestearen atzetik, behin eta berriz, behin eta berriz. Gizartearen ongizate eta bizikidetzaren onerako ari direla sinesteko eskatzen digute, baina umetako –eta ez hain umetako– dezepzioak dezepzio, “errebeldia” deitzen dioten defentsa mekanismo bat garatzen ikasi dugu, eta ez dugu saldu nahi diguten gezurrik erosten honezkero.

Umoretsu esnatuko nintzen-edo, baina grazia handia egiten dit Instagrameko irudien atzean ezkutatzen diren munstroei “gezurti” deitzeak ere. Hala deitzen genien, umetan, hamaiketakorik ez zutela esan, eta ezkutuan jaten zuten lagunei, Olentzero existitzen ez zela lehen aldiz esan zigutenei, edo Kakusairi, telebistaren aurrean jarrita. Ez dakit, behin hitzen bila hasita, adjektibo egokiagoren bat egongo dela iruditzen zait kale-ertzetan jendea jipoitzen, hiltzen duen poliziarentzat, ezta? Edo egunez egun, han eta hemen, ateei kolpeka, jendea beren etxeetatik botatzen duen poliziarentzat. Bihozgabe-tik hasi eta aurrerantzeko guztiak okurritzen zaizkit.
Agian, berriz ere gure hortzik zorrotzenak burko azpian gordetzen hasi behar genuke, arratoiak belarri ondora etortzen zaizkigunerako.

Urriak 12. Gezurtien eguna. Izango dira Poliziaren bideoak bihar goizean ere.

Saio amaieran jarri dugun kanta: X-Silver - 'Hamabost urte banitu bezela'

E! Gogoratu. Telegram kanala ere badugu.

Egin zure ekarpena

Proposamenen bat, kritikaren bat edo irainen bat baduzu guretzat idatzi edo kontaiguzu: 669 36 29 82 zenbakia Telegram edo WhatsApp bidez edo beranduegi@argia.eus.

ARGIAn aspaldi hasi ginen gure balioetan oinarrituriko lan egutegia osatzen. Uztailaren 14 (Frantziako Egun Nazionala) eta abenduaren 6a (Espainiako Konstituzioaren Eguna) ere lan eguna dira guretzat, eta abenduaren 3a (Euskararen Eguna) jai ofizial bihurtu dugu.

Lan egiteaz gain, ospakizun horien atzean dagoena salatu eta beste ikuspegi bat ematea ere badagokigula uste dugu. 2019ko urriaren 12an, ARGIAren 100. urteurrenean, “Deskolonizatzeko Eguna” antolatu genuen Donostian, esaterako. 2022an, Axier Lopezen eskutik Elkanoren eta Euskal Herriko kolonialisten historia bat argitaratu genuen, liburu honetan: Gure heroiak.

Gaur, batetik, Martín Rodrigo y Alharilla historia irakasle katalanari egindako elkarrizketa berreskuratuko dugu webgunerako: “Euskal Herria ere nabarmentzen da esklabotzari buruzko memoria-politika ezagatik”.

Bestetik, urriaren 7an palestinarren aurkako genozidioa gogortu zela hiru urte bete berri direnez, eguna baliatu nahi dugu Palestinako herriari elkartasuna adierazi eta Israelen okupazioa salatzeko, iragan kolonialismo eta zapalkuntzen aurka gauden modu berean baikaude egungoen kontra.

Halako egutegi burujabeak eta egitasmoak bultzatu nahi badituzu, egin zaitez ARGIAko kide!