Uda honetan, Koumou-ri –txatarra biltzen aritzen den Bartzelonako bizilagunari– Malira itzultzeko bidaian laguntzeko pribilegioa izan dut. Duela 22 urte iritsi zen Europara pateran, eta erregularizatu arte ezin izan ditu jaioterria eta familia bisitatu. Ama eta anaietako bat bera ez zegoela hil ziren. Aitzinako herri mandinga batean bizitzeak eragin didan guztiaz gain, ondorio ziur hau atera dut: eskuin mutur supremazista europarrak porrot egingo du Europa zuria eraikitzeko ahaleginean. Santiago Abascal, Nigel Farage edo Marine Le Penen harropuzkeriak mende bat berandu datorren arrazakeria identitarioaren antzezpen hutsak dira, Hirugarren Reicharen kopia merkea.

Katalunian, zoritxarrez, korronte ideologiko horren jarraitzaile fanatikoenetako batek, Sílvia Orriols-ek, inoiz existitu ez den “katalanitate purua” indarrez berreskuratu nahi du. Etorri berri den jendeak katalanez hitz egitea eta gure kultura partekatzea eta estimatzea sustatu beharrean, deportazio masiboen alde egiten du. Aliantza Katalana-ko lider batzuek publikoki defendatzen dute Katalunian bizi diren bi milioi pertsona baino gehiago aberriratu behar direla. Katalunian denek dakite, Orriols gobernatzera iritsita ere, bere hitzak ez direla inoiz beteko. Industria, nekazaritza eta eraikuntza sektorearen parterik handiena hondoratuko litzateke, baita zaintza eta etxeko langileena ere –lan eskubiderik gabeko emakume migratzaileen soldata baxuez baliatzen dena irabaziak maximizatzeko–. Ez aipatzearren teknikoki nola egingo litzatekeen milioika pertsonaren deportazioa: Hospitalet de Llobregat, Salt, Mataro edo Terrassa bezalako udalerrietan benetako ghettoak eraiki beharko lirateke, Varsovian bezala. Eroek asmatutako erokeria bat.

Gure auzoetan komunitate antolatuak daude, baita deportatu nahi dituzten migratzaileen jatorrizko herrialdeetakoak ere. Bi, hiru edo lau belaunalditako jendeak osatutako komunitateez ari gara. Senegaldarrak, brasildarrak, pakistandarrak edo marokoarrak jatorriz, katalanez eskolatu direnak eta Orriols bezain katalanak direnak. Europako eskuin muturrak zer uste du, komunitate horietako jatorrizko herrialdeak besoak gurutzatuta geratuko direla, proposatzen duten garbiketa etnikoaren aurrean? Hegoalde Globala zelatan eta erne dago. Noranzko bakarreko inposizio inperialistak jada ez dira posible mundu globalizatuan. Zentzu horretan Iranek lezioa eman dio Donald Trump ahalguztidunari. Ormuzeko itsasartearen blokeoak aurrekaririk gabeko erregai eta ongarri krisia eragin du. Ondorioz, klase ertain iparramerikarra haserretu da, bizitzaren kostuak gora egin duelako, eta arriskuan jarri du Trumpen garaipena azaroko parlamentuko hauteskundeetan. Yemenen zati handi bat kontrolatzen duten huthien gobernua prestatzen ari da Bab el Mandeb itsasartearekin berdina egiteko.

Eta Malira itzulita. Prozesu isil baina atzeraezina dirudien honetan, Mali, Burkina Faso eta Nigerreko baliabide naturalek dagoeneko Europara baino gehiago Errusia eta Txinara begiratzen dute. Frantziako zentral nuklearrek behar duten uranio iturria Niger bezalako herrialdeen menpe dago, eta ez dute Europa arrazistarekin kolaboratuko. Espainiako enpresak elikatzen dituen gasa Aljeriatik dator, eta ez du begi onez ikusiko Voxek sustatutako beste gurutzada bat. Afrikak tresna boteretsuak ditu eta erabiliko ditu. Demografia-eztandaren testuinguruan, eta aurreikusita Dakar, Bamako, Lagos, Abidjan, Luanda edo Kinshasa bezalako hirietan bi hamarkada barru 100 milioi pertsona baino gehiago pilatuko direla muturreko pobrezian, iparralderanzko migrazioa ez da geldituko. Errepresioak eta atzerritartasun legeak ez die asmoa aldaraziko. Gogoratu behar da zorigaitzari eta sufrimenduari aurre egitea Saharaz hegoaldekoen normaltasunaren parte dela. Koumouk askotan gogorarazten didan bezala: “Kontuan izan akabatzeko oso zailak garela gu”.