Traducido automaticamente do vasco, a tradución pode conter erros. Máis información aquí. Elhuyarren itzultzaile automatikoaren logoa

Discoteca para a liberdade

  • O colectivo Harrika nace co obxectivo de crear un lecer nocturno máis “libre” e “seguro” baseado no coidado. Levan dous anos facendo tecno besta kuir e feministas en Vitoria-Gasteiz. Do 26 ao 28 de xullo terá lugar en Izarra (Araba) o Festival Harrikada.
Argazkia: Dos Por Dos / ARGIA CC-BY-SA.
Zarata mediatikoz beteriko garai nahasiotan, merkatu logiketatik urrun eta irakurleengandik gertu dagoen kazetaritza beharrezkoa dela uste baduzu, ARGIA bultzatzera animatu nahi zaitugu. Geroz eta gehiago gara, jarrai dezagun txikitik eragiten.

Si non se pode cantar, amar e bailar (ou dúbida), non é a nosa revolución”, afirma Anari, na versión en eúscaro da canción asturiana Vinu, cantases e amor do asturiano Nacho Vegas. Por este camiño discorre o colectivo Harrika, que, partindo da música tecno, organiza cada mes festivais quir e feministas no Jimmy Jazz de Vitoria-Gasteiz. “Queremos impulsar o movemento de liberación das salas de festas. É dicir, dar unha volta ás salas de festa”, explica Galder Beramendi, membro do colectivo Harrika.

Trátase de promover modelos festivos baseados no coidado e, sobre todo, crear un espazo de liberdade para mulleres e persoas sexualmente disidentes: “En Euskal Herria e en moitos lugares, desgraciadamente, as festas son dos homes cisheteros, non só en cantidade, senón polo modo de coller o espazo e estar organizadas de face a eles”.

Por iso, á hora de organizar a festa, as mulleres e as persoas son os xéneros sexuais disidentes e para eles gárdanse as primeiras filas da sala. “Os festivais de Tekno son moi masculinos, por iso é a nosa responsabilidade e o noso traballo garantir que as primeiras liñas da festa sexan para mulleres e identidades subversivas”, explica Uxue Alonso, membro do colectivo Harrika. Tamén elixen aos artistas de cada noite en función deste criterio. Ademais, teñen en conta a presenza de artistas novatos, de longa traxectoria, tanto locais como internacionais. Erika Roselló, Elena Barker, Beatrice e Alaine MRK son algúns dos artistas que visitaron a Pedra.

“Os festivais de Tekno adoitan ser moi masculinos, a nosa responsabilidade é garantir que as primeiras liñas sexan para mulleres e identidades subversivas”

Os membros do equipo de vixilancia viran pola sala cun brazalete brillante. Trátase de que calquera persoa que necesite algo o identifique. “Nós non somos seguros e non estamos para tirar a ninguén. Tratamos de educar e explicar cando alguén non cumpre as normas, pero no ambiente de esmorga é moi difícil. Si non entenden que non poden xogar así, eliminámolos da sala”, dixo Alonso. Trátase dun grupo de sete mulleres que queren visibilizar o traballo que habitualmente realizan as mulleres nas “sombras”: “Á fin e ao cabo, o que fai o equipo de coidados é o que as mulleres e os disidentes fixemos sempre de esmorga, sempre coidamos e preguntamos aos demais como están”.

Aínda que teñen algunhas cousas consensuadas, xorden dúbidas e debates no colectivo. No caso do grupo de coidados, por exemplo, aínda que queren demostrar que o coidado está moi feminizado, ás veces pensan que pode ser “enriquecedor” a inclusión de persoas con xéneros sexuais disidentes, ademais de mulleres: “Non estamos pechos para que a xente vinga ou non veña, creo que a participación doutros disidentes pode ser bonita”.

O movemento feminista como base

Aínda que a consecución de espazos seguros é “imposible”, establecéronse unha serie de normas para tratar de garantir a vixilancia “ao máximo”. Por unha banda, no portal explícanse as normas da festa para que as persoas que acceden á sala pasen un pouco de criba. “Así a xente sabe a que espazo vai”, di Beramendi. Doutra banda, na entrada repártense adhesivos para cubrir as cámaras dos móbiles, xa que está prohibido facer fotos e gravar vídeos: “Grazas a iso, algunhas persoas saben onde van na entrada e deciden non entrar”.

Para Beramendi, este tipo de espazos ofrece a posibilidade de estar “máis cómodos”. El, por exemplo, vístese e maquilla máis tranquilo cando vai á Pedra: “Canto máis espidas non significa que sexas máis libre, pero é verdade que ao non poder sacar unha imaxe, podes sentirche máis cómodo vestido ou maquillado con algo que normalmente non levas”. Con todo, non hai estética fixa e cada un pode porse o que queira. Engade que xogar coa estética pode axudar a expresar a identidade: “En Euskal Herria somos moi cadrados para as festas; ter un espazo para fomentar a creatividade é fermoso”.

Fotografía: Dous Por Dous / ARGIA CC-BY-SA.

Ademais, dispoñen dun protocolo para atender as necesidades de cada momento e están a preparar outro máis “profundo”. “Estamos a aprender constantemente e o que máis dúbidas nos suscitou foi como responder as agresións contra os xéneros sexuais disidentes. Tivemos que traballar moito e imos cambiando constantemente”, sinalou Alonso.

Alonso encárgase dos protocolos: “Crear un protocolo é moi sinxelo, o máis difícil é polo en práctica. Iso é o que máis me preocupa, por iso continuamente estamos a aprender e cambiando”. Estes ambientes festivos non xurdiron da nada, senón que se basean nunha serie de medidas que o movemento feminista reivindica desde hai tempo: “Non inventamos nada, teño claro que se esta festa é posible grazas aos avances, aos traballos e aos protocolos realizados polo movemento feminista. Sempre estarei moi agradecido”. Durante o proceso, Ehgam tamén falou cos membros do Movemento de Liberación Sexual de Euskal Herria.

Aínda que a festa principal celébrase ás 01:00 no salón Jimmy Jazz, ás 22:00 no bar Txapelarri de Vitoria-Gasteiz comezan a quentarse para a festa. Nela participan artistas da zona de Vitoria-Gasteiz que inician DJ no mundo. Despois, as DJs do colectivo Harrika abren a noite, seguidas dunha performance e dun coñecido DJ.

Unha xanela

Diego Ramírez de Ganuza non ten claro cando foi a primeira vez que se marchou á Pedra, pero sabe que foi a terceira ou quinta na Pedra. Desde entón estivo presente en case todas as Penas. sente cómodo e di que é unha “xanela”: “Si es unha persoa disidente Harrika dáche a seguridade de vestir cousas diferentes ou pezas disidentes”.

A diferenza da pedra, outros espazos de esmorga en xeral son “moi estraños” pola necesidade de dar explicacións e educar “constantemente”: “En Vitoria hai espazos kuir, pero moitas veces están ligados á educación, é dicir, como somos persoas kuir impónsenos ter que educar aos demais. Pero eu non son mestre de ninguén e non teño que estar a xustificar como son e explicando a ninguén”.

“Non traemos o duro tecno que hai no mercado; traemos un técnico máis cómodo e bailable para alguén que non o coñece”

Por iso, Ramírez de Ganuza cre necesario un punto de encontro para os cisheteros que están fóra da norma combinando a inclusión e o coidado: “É moi difícil que un espazo sexa seguro e inclusivo á vez, pero Harrika quere conseguir ese obxectivo co equipo de vixilancia, co colectivo e desenvolvendo unha comunidade, paréceme unha idea moi atractiva”. Considera que é necesario lograr un equilibrio entre inclusión e seguridade: “Se queremos que un espazo sexa inclusivo, para ben ou para mal, habería que incluír a todas as persoas. Iso ten un perigo, temos que atopar camiños para combinar ambos”.

Considera que é necesario entrar e reforzar entre todos os axentes que participan na Festa: “Como persoa Kuir, a regra hetero é moi dura e todos coñecemos como lles gusta o protagonismo aos que están na norma hetero”.

Festival contra festivais

Levan dous anos organizando noites de tecno, pero antes empezaron a sementar sementes. No ano 2018 organizouse en Álava un festival chamado Harrikada. O obxectivo era traer o ambiente dos bares de Berlín a Euskal Herria, pero coa pandemia todo quedou abandonado. Hai dous anos ofrecéronlles a posibilidade de organizar unha festa cada mes na sala Jimmy Jazz. Desde entón, a festa organízase os segundos venres da maioría dos meses.

O festival 2018 foi un ensaio e este ano teñen previsto organizar o Harrikada Festibala. “É bonito o que facemos dentro da sala, pero tamén queremos saír fóra”, dixo Beramendi. Terá lugar do 26 ao 28 de xullo en Izarra (Álava). Pretenden axuntar a música tecno, a vixilancia e o medio rural. “Queremos facer un festival contra os festivais. Agora, en Euskal Herria, os festivais macro cobran protagonismo e estanse comendo pequenos. Son grandes e enormemente masificados, tocan os artistas de sempre e baséanse nas lóxicas do capital, é dicir, no consumo”, engade.

A idea é facer un festival “pequeno” para 300-500 persoas e tecer unha rede. O festival contará coa participación de grupos vascos e internacionais: “Queremos ser escaparates dos colectivos que traballan o tecnico vasco”. Por iso, foron invitados colectivos como EMA, Apeta, Mixthética, Redlux ou Freen. No ámbito internacional, Nastia e Tauceti foron convidados. Por tanto, haberá artistas de diferentes estilos, pero todos se basean no técnico. Poderanse escoitar melodías escuras, rápidas, lentas, de tensión, etc. mantendo sempre a esencia da Pedra. “Non traemos ese duro tecno que hai no mercado; traemos un técnico máis cómodo e bailable para alguén que non o coñece”.

Fotografía: Dous Por Dous / ARGIA CC-BY-SA.

 


Interésache pola canle: Musika
BBK Livek bisitarien oinarrizko hainbat eskubide urratzen ditu eta salaketa ipini diote

OCU kontsumitzaileen Elkarteak hiru arrazoi zehaztu ditu, horien artean kanpoko janaria eta edaria Kobetamendiko esparruan sartzeko debekua, eta eskudirutan edo banku-txartelaren bitartez ordaintzeko ezintasuna. Facuak aurreko urtean egindako salaketan zehazturiko arazoak... [+]


Maximo Aierbe hil da, Euskaldunon Egunkariaren sortzaileetakoa

Bere sorterri Ataunen hil da Maximo Aierbe Muxika, 74 urterekin. Euskaldunon Egunkariaren sortu aurreko eta ondoreneko urte malkartsuetako eginahaletan parte hartu zutenek gogoratuko dute proiektu berriaren akziodun bila hainbeste lan egindako gizon hura. Disziplina eta... [+]


2024-07-10 | Iker Barandiaran
Zero biderkatuta, auskalo emaitza!

Lau elementuren arteko baturak ez du beti lau ematen; gehienetan hori baino gehiago. Eta zer esanik ez, hainbat proiektutan ibili eta auskalo nola eta zergatik elkartu ziren hauek: Atxe, Led Infierno, Osoron eta Txerra. Aurrekariengatik uste genuen punka egingo zutela, baina... [+]


Bederatzigarrena eta azkena

Viena, 1824ko maiatzaren 7a. Ludwig Van Beethovenen (1770-1827) 9. Sinfonia estreinatu zen. Konpositore alemaniarrak bukatu zuen azken sinfonia izan zen, baina, asmoari erreparatuta, lehena izan zela ere esan liteke. Beethovenek 1799 eta 1800 urteetan idatzi zuen 1. sinfonia;... [+]


2024-07-05 | Xalba Ramirez
Poltsikoetan eramateko kantuak

Ezin da talde baten irakurketa egin bere taldekideen iragana kontuan hartu gabe; eta kasu honetan, are zailagoa da ariketa. Tatxerseko kide bat dago eta Tatxers taldea dakar gogora Borlak. Ekidin ezina da aurreko taldean pentsatzea, baina motz geratuko gara, chorusdun gitarra... [+]


Merezi dugun euskal opera

Durangoko Hitz liburu-dendan otu zitzaidan Saturraran operak merezi zuela kritika. Jose Julian Bakedanoren arrapostua batetik, liburu-dendako Gaizka Olabarriren berben ilusioa, horrenbeste urtean Hitz liburu-dendako ardura eraman izan duen Nekane Bereziartuak opera hori ikusteko... [+]


Bilbao BBK Live-k ‘life’-a xurgatzen dit!

Badator uda, eta horrekin batera, herri, auzo eta hirietako jai herrikoiak. Jaiak beti izan dira aldarrikapen sozial eta politikoen, auzokideen arteko harremanen eta euforia herrikoiaren aterpe. Gure kaleak hartzen dituzte, eta egun batzuez autogestioaren, desberdinen arteko... [+]


Neorromanticismo en dous estilos

Finaliza a tempada de concertos da Orquestra de Euskadi cun concerto extraordinario no Baluarte de Pamplona. Un bonito concerto, deses que queren aplaudir aos oíntes, con moitos estímulos.O

primeiro destes incentivos era o solista italiano Federico Colli, que gañou os... [+]


Música e solidariedade

Os carteis dos concertos das salas adoitan ter un elemento común: prográmanse dous (ou tres) grupos na mesma noite, pero a ambos os grupos non se lles recoñece o mesmo status. Existe unha xerarquía. O que antes tocaba, o teloneiro en castelán, é o antecedente do concerto... [+]


O gusto é meu

Unha imaxe vale máis que mil palabras. Lin ao xornalista e escritor Pascual Serrano que non hai máis mentira que iso. Escribiuno hai dez anos, cando empezamos a ver que a imaxe ía comer a palabra enteira. En fin, que se poden refutar os proverbios.

Outra: nada escrito de... [+]


2024-06-24 | Irutxuloko Hitza
Errobi recibe o premio Adarra
O grupo folk-rock vasco Errobi, formado por Anje Duhalde e Mixel Ducauk, recibiu o premio en Vitoria Eugenia de mans do alcalde Eneko Goia.

2024-06-21 | Gedar
A Rede de Autodefensa Laboral denuncia as miserables condicións laborais do Azkena Rock Festival de Vitoria-Gasteiz
Sinalou como responsables á empresa Last Tour e ao Concello de Vitoria-Gasteiz, que "financia e lexitima a precariedade dos traballadores". LASA recolle testemuños de varios traballadores que traballaron no último Rock.

2024-06-19 | Josu Jimenez Maia
Ruper Ordorika en Villanueva de Arce

A corenta minutos de Pamplona, en Arce, o pequeno pobo de Hiriberri, con dúas ducias de habitantes. Xunto con Ruper Ordorika, Martin Larralde, o vello amigo que nunca falta nas actuacións de Ruper, asistiu á súa actuación. É verdade que tamén apareceron moitas outras... [+]


2024-06-19 | Iker Barandiaran
Compensación de coherencia

Fly Shit é un dos poucos grupos hardcore que houbo en Debagoiena. Sen grandes intencións e totalmente convencidos cando o fan, teñen un percorrido firme nas costas sen apertar as présas e á vez sen cortes. É máis, nunca deron un mal concerto, nin un paso máis.No

... [+]


Eguneraketa berriak daude