BETA: Traducido automaticamente do vasco, a tradución pode conter erros. Máis información aquí. Elhuyarren itzultzaile automatikoaren logoa

“Transformeime no proceso de buscar e non atopar a maternidade”

  • Entre outros, Alaine Agirre (Bermeo, 1990) é autora das novelas Sangue callado, X morreu , Dúas veces deu a luz á miña nai e Camisón branco de seda e do libro de poemas O lugar onde non chegan os paxaros. Trae os silenciados ao papel. En setembro de 2021 publicou Karena (Elkar, 2021). Dous anos despois chegou o castelán: Placenta (Tres Irmás Libros).
"Nazkatu naiz bata zuriaren atzean ezkutatzen diren eta pertsonei baino gehiago DSM-Vari begiratzen dioten psikiatrak, psikologoak eta bestelako 'profesionalak' entzuteaz". Argazkia: Dani Blanco / ARGIA CC BY-SA
Literatura gotorleku

"Paperean eskribitzen ikasi aurretik 'idazten' nuela uste dut, gehiago bizi bainintzen asmatzen nituen istorioen munduan, kanpokoan baino. Gogoan dauzkat sei urteren bueltan irakurri nuen lehen testua eta idatzi nuen lehen ipuintxoa, zerbait handia bezala sentitu nituelako biak. Hortik aurrera, liburuei eta koaderno baten barruei begira bizi izan nintzen. Zaila egiten zitzaidan patioan egotea, nire adinkideekin harremantzea, kiroletan ibiltzea... eta eskolako liburutegian ezkutatzen nintzen. Eskola orduetatik kanpo ere liburuen mundua zen nire lekurik gogokoena. Gotorlekua izan zen niretzat literatura, haize eta euri eta hotz sentitzen nuen kanpoaldetik babesteko".

Cales foron os teus referentes?
fixen bastante o camiño de educar na lectura –quitando un par de profesores que lembro e teño no corazón–, e esa é a pena, que non me axudou a desenvolver a competencia literaria.

E no feminismo?
Sentino de forma parecida. O interior pedíame ir cara aí, pero non souben por onde empezar. Nun deles descubrín a Miquel Missé e empecei a ler con feminismo. Entrei ao feminismo desde o transfeminismo.Os

referentes viaxaron porque lles collín en función da curiosidade e necesidade que tiven no momento, pero ao longo do tempo volvo a Annie Ernaux, sorpréndeme que a pesar de que eu vaia cambiando, non me cambie a complexidade do que sinto ao ler. Por outra banda, os nomes de todos os referentes non aparecen nas portadas dos libros. Hoxe en día, por exemplo, o meu terapeuta é un referente para min, non idealizado, pola súa forma de ver a politicidad e o ámbito persoal. O meu gran referente destes días é tamén unha persoa que traballa como profesora de nenos, que me está abrindo moitas portas compartindo libros e reflexións.

Ultimamente ouvín con desprezo que vivimos un boom de libros sobre maternidade. Que che parece?
Moléstame este este comentario. Non falamos e escribimos suficiente sobre a maternidade, pero como foi rexeitada e agora dar unha pequena cota, hai unha sensación de que está a ocupar demasiado espazo. Estamos fartos do discurso hexemónico, idealizado, medicalizado e prescrito polos homes da maternidade, iso é certo, pero dese océano case interminable de maternidade plural apenas sabemos nada. E mira cantas cores e temperaturas hai nun mar. Debemos contar as maternidades desde os nosos corpos e as nosas voces, ouvindo tamén as que non se corresponden coas nosas vivencias.

Explicar máis a fondo, por favor.
Non me interesan os discursos patolóxicos, paternalistas, penalizadores e de presión que proveñen dos supostos “expertos” e da súa suposta “neutralidade”. Ocórreme o mesmo coa neurodivergencia. Fártome de escoitar a psiquiatras, psicólogos e outros “profesionais” que se esconden detrás de bátaa branca e que miran máis a DSM-Vai que ás persoas: do autismo non aprendín de verdade ata que escoitei testemuños de primeira persoa e reivindicacións do colectivo autista.

Fotografía: Dani Blanco / ARGIA CC BY-SA


Vostede está interesado nos que calan…
Si, a mirada váiseme sen buscar aí, porque seguramente non me vai ben quedar na superficie das convencións. E unha vez espidos os tabús, por que non espirse de verdade? Por exemplo, si falamos de técnicas de reprodución asistida, non o faremos coas frases e imaxes que unha empresa dedicada pon na propaganda das marquesiñas de autobús. Ou si falamos de aborto non buscado, non fagamos clichés como “terás outro” e “por algo sería”.

Como inflúe o tabú na saúde mental das mulleres?
Afecto á saúde en xeral, porque, en realidade, poderiamos diferenciar a saúde mental da física?, tanto como o tabaco en si mesmo. Como e até que punto? Non sei dicir, como a min tampouco me podería dicir como e até que punto afectoume, aínda que sei que a moitos niveis, a gran profundidade, a todos os ámbitos da vida e durante moito tempo afectoume. Quitoume, pero tamén mo deu, e sobre todo transformeime no proceso de buscar a maternidade e non atopala. Para min foi un proceso e aprendizaxe vital inevitable. Iso si, outra cousa é que ese proceso, que vostede no seu día vénlle á cabeza, teña que levalo en segredo, que senta só, que non teña referentes que lle axude a comprenderse, que non lle quite o peso da culpa e a viscosidad da vergoña… O proceso é natural, que ten que atravesar e escribir un mesmo, mentres que o tabaco que recolle o proceso é cultural e pon moito sufrimento sobre o proceso e dificulta o seu tránsito.

O sistema atende adecuadamente as maternidades?
Claramente non. E pode verse máis claro que nas miñas palabras no libro M de Erika Lagoma e Estitxu Fernández, nO meu parto roubado de Nahia Alkorta, en Maternidades precarias de Diana Oliver, e en palabras de moitos outros: Ibone Olza, Esther Vivas… A quen

aínda non o leu, por que lle recomendas a Karen?
En Karena existe o dialogo da dor. E facer preguntas e buscar respostas persoais. Existe tamén un diálogo entre a presión social da maternidade e o desexo do personaxe, para comprender até que punto o desexo de ser nai é “dun mesmo” e está contaminado pola cultura. A novela narra un proceso de vida no que me gustaría que o lector viaxase tolo, mostrando ás viaxeiro paisaxes dentro do protagonista. Rumoreando aos que calan, ás veces mesmo repelendo.


Interésache pola canle: Euskal literatura
Iaz gehien mailegatu zen euskarazko liburua, Nerea Ibarzabalen 'Bar Gloria'

Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako liburutegietan 2,7 milioi mailegu egin ziren 2023an, 2018an baino 100.000 inguru gehiago.


Otsoa dator!

Gizakiak istorio kontatzaileak gara, hainbeste, ezen esan ere egin daitekeen narrazio gaitasuna dela gizaki egiten gaituen ezaugarrietako bat. Kontakizunak behar beharrezkoak zaizkigu geure burua eta errealitatea eraikitzeko, eta bereziki aipatzekoa da ipuin klasikoek horretan... [+]


Uxue Alberdi. Hamarkada bi idazten (I)
Aulkitik aulkira, euli-giro eta Jenisjoplin, kontrako eztarritik dendaostera

Uxue Alberdiren lanari begira jarriko gara oraingoan. Lehenengo artikulu honetan helduentzako idatzi dituen ipuinak, eleberriak, saiakera eta kronika hartuko ditugu kontuan. Bigarren artikulu batean ilustratutako anekdotez, istorioez, filosofia liburuez eta idatzizko bertsoez... [+]


2024-02-12 | Jakoba Errekondo
Guerras castaño Indi
Estar metido no buraco non é o peor –díxolle Manu–, o peor é non saber cando nos vai a saír, ou mesmo si vainos a saír. Na novela A Pequena Guerra de Lander Garro, na que se narran as peripecias dos refuxiados dunha guerra, entre os seus personaxes, Anna Frank.

Eguneraketa berriak daude