Bi hilabete dira, uztaila eta agorrila, zortzi aste, hirurogei egun bete. Uda hor dago eta bizitzan aitzina goazela hitzordu enblematikoak ditugu, beti berdinak, egia erran. Bero ikaragarria egiten duen arren, anaiengana ernatzen gara eztia ateratzera, pastoral bat ikusten dugu, familia bazkariak antolatzen ditugu, herri eta hirietako bestetan terrentaz ibiltzen gara, aspaldiko adiskideak agurtuz. Gerta daiteke, halaber, gutariko batzuk maitemintzea, izotzez hormatu gin-tonica edo Elorrioko txakolina basoak eskuetan...

Udaran, mundu mailako aktualitatearen presentzia arinago nabari dugu buru gainetan. Autokrata psikopatak eta aita politiko larderiatsuak ahanzten ditugu, ideia beltzak, ideia zuri-urdinak eta ideiak gorriak baztertzen ere. Beroteaz sufritzen dukegu agian lehen aldiz, are gehiago itzal bila ernatzen garenean, bide ertzetako zuhaitzak eta sasiak oro ebaki dituztelako...

Izaro kantariaren udara, udara abestia dabilkigu buru zokoan mailukari, urte ero baten ondoko atseden beharraren eta bizirik sentitzen jarraitzeko egunerokotasunetik kanpoko ekitaldi premien artean!