Joan den astean txinatar asko “bikote” barik esnatu zen. AAekin harreman zerbitzuak eskaintzen dituzten enpresei honako zerbitzu motak eskaintzea debekatu zuen Txinako Gobernuak: bikote birtualak, lagun birtualak, hildako pertsona birtualak, gaztetxoei bideraturiko edozein laguntza emozional mota baliatzen duten AAk.

AA generatiboak urte gutxi daramatza gurekin, eta gure gizatasuna zaharra da, enpatikoa, behar emozionalez beterikoa. Oraindik denbora behar dugu ulertzeko AAk gure bizitzetan izan dezakeen edo izan behar ez duen tokia. Bitartean, debekua ez dut txarto ikusten.

Gurean ere badira halakoak: PollyBuzz gisako aplikazioekin, gazteen artean harremanak egiten dituzte lagun eta bikote birtualekin. Harreman erotiko eta afektibo birtualak, adeitsuak, norberaren izatea goraipatzen dutenak. Nork behar ditu kuadrillak, eztabaidak, lantaldeak, gizartea eraiki, makina batek behar emozionalak asebetetzen dituen errealitate batean?

2013an Spike Jonze zinemagilearen Her pelikula ikusi nuen Joaquin Phoenix-ek bikain antzeztua. Pelikula hartan AA eta pertsona baten arteko maitasun harremana irudikatzen zen. Baina zelan da posible gizaki bat makina batekin maitemintzea? Bada, gaia aztertu dute eta Eliza efektu gisa izendatu dute. Efektu horrek adierazten du sistema informatikoei, batez ere AA txatbotei, giza ezaugarriak inkontzienteki egozteko joera: enpatia, autokontzientzia edo sentimendu errealak. Horri batzen badiogu gaur egun pertsona askok bizi duten bakardade egoera, erraza da irudikatzea gizarteen gainbehera dakarren distopia bat, sistema hauek ez baditugu erregulatzen. Distopietan pentsatzea ondo etor dakiguke norabidea berregiteko, gure arreta zuzenzteko on egingo diguten bizimoduetara.