Gisèle Pelicot-en Et la joie de vivre liburua irakurri berri dut, eta bigarrenez eskertu behar diot erakutsitako eskuzabaltasuna. Emakumeenganako sexu-delituek eragindako lotsa biktimetatik borreroetara aldarazi behar zela aldarrikatu zuen, eta epaiketa publikoa egin. Testuan, berriz, bizitzeko gogoa eta grina aldarrikatzen ditu, suntsituta, triskatuta, hilda nahiago dutenen aurrean. Kontakizuna kontrolatzea ez ezik, bere historiaren subjektua izatea defendatzen du, batzuei ulergaitza eta susmagarria iruditzen bazaie ere. Barruko hondamena ukatu ez duen biziraule honen testigantzak balio beharko luke patriarkatuak ezarri nahi duen diskurtsoa alboratzeko: ez daude emakume ausartak eta biktimak. Bakoitzak badaki noiz, nola edo nori azaldu jasotako indarkeria, edo isildu. 

Hori ere aplika daiteke indarkeria matxista jasaten duten emakume kazetarien kasuan. Duela gutxi horren inguruan hitz egin nuen bi kazetari feministarekin unibertsitatean. Tantaka ezagutzen dira kasuak; gutxitan salatzen dira, are gutxiagotan publikoki. Ondorioak: autozentsura, sare eta esposizio publikotik alde egitea, eta larriagoa, lanbidea uztea. Eraildakoak ere badira. Hitz egitea ez da biktima gisa agertzea, horrela irakurri nahi bagaituzte ere.