Udaberriko oporretan harrapatu nau artikuluak. Ez artikuluen grebarik, ez oporrik. Libretarekin hondartzara, libretarekin bingora, libretarekin buffeta duen hoteleko jatetxera. Geurean, udaberriko oporrak gutxiago pentsatu, gutxiago lan egin eta hotel handi honetan ilara txikienak ze ordutan egongo diren ikertzera mugatzeko garaiak direlako. Bereziki turismo eredua hain bortitza bihurtu den honetan, langile klasearentzako eraikitako hotel handien xarma deskubritu dugu. Langile klasearentzat, diot, hemen askotariko familiak dauzkagulako. Badaudelako herrian “only adults” hotel eleganteak, lasaiak, kosta legea goitik behera urratuko luketenak. Gizarteko zurrunbilotik kanpo daudenak, lurretik urrunxeago, esklusibitatearen eta indibidualismoaren logikan murgilduago.

Opor isolatuak, hotelekoak, turismo frenetikoan murgildutakoak, luxu bihurtu diren kanpinetako egonaldiak, naturan galduta ibiltzekoak, (gertukoak topatzeko) urrutirako bidaiak... Ahal dugunera jotzen dugu ahal dugunok, pisua ordaindu eta berogailua pizteko nahiko diru dugunok, oporrak izateko eskubidea dugunok. Lanketa pertsonal eta kolektiboak egin arren, lan edota militantzia erritmoek gainditzen gaituztelako, oro har.

Kooperatiba bateko jabe-kide-langile izanda ere, enpresa bertikal baten lan eginda ere, piramidearen gainean edota azpian egonda ere, (auto)esplotazioa eta antsietate maila oso altuak ohikoak bihurtzen dira. Lan osasunetik begiratuta, osasun komunitarioari begiratuta, arduratzekoa. Ziur aski honetan ere zikloak errepikatzen dira, eta beharbada hotel handi hauek eraiki ziren garaian bezalatsu gaude langileok, erritmo frenetikotik ihes egiteko espazio bila. Baina, akaso, ezberdintasun handi bat egon liteke ordukoarekiko: ehun komunitario, autoeraketa, babes sare eta antolakuntza soziopolitiko falta.