Batzuetan, inguruan dagoenari liluratuta begiratzen diogu; batzuetan, perfektuak diruditen ereduek gure baitan eragin psikologiko handia dute, geldiarazi egiten gaituzte. Horri denari heltzeko lar lan egin delako, lar jende dagoelako atzean, lar baliabide erabiltzen direlako. Baina batzuetan, galdera erraz bat erantzutea baino ez dugu, geldirik gaituen lilura hori desegiten joateko: hori al da gure bizitzarako nahi duguna? Galdera xume horrek dena desegin dezake. Galdera horri beldurra diote botere handiek, liluraren aurrean txiki sentitu gaitezela bilatzen dutelako, geldirik, frustratuta... ezer ezberdinik eraikitzeko gai ez bagina bezala. Galdera xume horrek –hori al da gure bizitzarako nahi duguna?– agerian uzten duelako behar ez dugun guztia. Eta bizitzarako garrantzitsuak diren gauzetan arreta berreskuratzen laguntzen digulako.

Harder, better, faster, stronger (gogorragoa, hobea, azkarragoa, indartsuagoa) dio Daft Punk taldearen abesti batek. Abestiak, bestearekiko lilurak sortu dezakeen ezintasunean harrapatuta bizitzeko arriskua dakarkit burura.

Zein guraso izatea behar dute gure seme-alabek? Zein herritar mota behar dute gure herriek? Zein teknologiak behar dituzte gure bizitzek garai hauetan?

Batzuetan, zirkuitu itxi batean bizi garela iruditzen zait, non ezin dugun eragin eta galdera horiek guztiak erantzunda dituen, guk erabaki ez ditugun erantzunak, jarraitu ezean ondorio latzak ekar ditzaketenak gure bizitzetara. Bestetan ordea, nik inoiz irudikatuko ez nituzkeen ibilbideak sortzeko gaitasunak ikusten dut hainbat pertsonengan, zirkuituak irekitzeko gaitasuna, gizarte bertsuan beste modu batean, aniztasunarekiko errespetuz, bizitza hobeak bizitzeko, behar duten horretatik eraikitzen hasteko gai direnak.