Estoikoegi jartzen naizenean, Martin Codax botila bat erosten dut, orekatzeko. Azkenaldian eutsi behar izan diot alkoholiko ez bihurtzeko. Buruarekin batera tripa nahasten didaten irudi gehiegi: ez dakit burutik triparako haria deskorapilatzen.

Ez dira Epsteinen paper famatuak, edo Trumpkeriak. Ez dira Julio Iglesias eta bere esklaboak. Ez da Alves. Baina badira. Lortu dute, dirudienez, ia beste guztiek nahi dutena. Karrera profesionalean gora egitea. Alegia, boterearen katxibatxe guztiak edukitzea, estetika, oporrak, keinuak. Nahi dutena egin dezakete. Eta betetasuna lortu ordez nolabaiteko edertasuna sortuz, hori egiten dute. Boterearen adikto, menderatzearen mendeko. Haurrak bortxatu, emakumeak hautsi, eldarnio immoral betean. Gupida sentitzeko tentaldi estoikoari eutsi, eta beldurra sentitu dut. Munstroak baitirudite. Baina isla ere badira. Gizon horietako asko miretsi dugu, batzuk botoaren bidez zilegitu ere bai. Eta tripak nahasten dizkit espezie-lotsa izugarri batek.

Martin Codaxa ireki, eta sinfoniaren bat jartzen dut. Edo AEK-ko nire ikasleen marmarretan murgiltzen naiz. Eta estoiko, diot, zein ondo geundekeen, goialde hori leherrarazi ahal bagenu. Ez boteretsuek nahi duten hori desiratu, gaixorik daude, eta kutsakorra da. Kriminal bilakatzen gara postuetan gora.