Heldu askok egokitu zaigun mundu hau bizitzen ikasi dugu. Garaietako onuren eta konplexutasunen artean oreka bilatuta. Koskortu zaizkigun haurrak, gizarte aldakor honetan hasiberriak, arduratuta dabiltza hartu behar duten bideaz. Errepikatzen den historia? Ez dut hain argi. Betidanik existitu da ziurgabetasuna, baina gaur egun, gauzak okertu ditzakeen jokabide bat gailendu da gure gizarteotan: jokabide harrapakari lotsagabea.

Einsteinek beti defendatu zuen pertsonon irudimenaren gaitasuna etorkizunari forma emateko bidean. Baina egun, irudimena, sistema harrapakariek uzten dituzten apurrekin bizitzak egiteko erabiltzen baino ez ditut ikusten pertsonak. Aukera materialen murrizketen eta immaterialaren metaketaren arteko ehundura zapaltzailean harrapatuta, giza animaliek ez dute nahi, ez dute ikusten edo ezin dira askatu sortu duten errealitatetik. Harrapakarientzat hain emankorra den errealitatea.

Sistema harrapakarian, harrapakariak euren artean banatzen dabiltza mundua. Eurek ez dute irudimenik behar, indarra dute, zapalkuntza darabilte, nahi dutena hartzen dute.

Harrapakariengandik aldendu gaitezke? Izan gaitezke adimenen, gorputzen, herrien, lurraldeen burujabe, garai hauetan? Klase harrapakariak ez du gupidarik, modu zikinean jokatzen du, eta biktima berriak sortu behar ditu bere sistemak mantentzeko. Zelan indartu behar ditugu bizi ditugun gizarteak, jokabide harrapakariak barnetik usteldu ez ditzan? Edo kanpotik eraso ez ditzan?