Zutabe honetan, dominazioak nola funtzionatzen duen pentsatzen jarraitzeko balio diguten ideia batzuk jarri nahi ditugu mahai gainean. Horretarako, Rioko Fotabon, Aph Ko eta Syl Ko-ren hausnarketak oinarri hartuko ditugu, arrazakeriaren eta espezismoaren arteko harremana eta harreman horrek menderatze-sisteman duen zentraltasuna ulertzen hasteko.
Beste zutabe batzuetan adierazi dugun bezala, ekofeminismoak defendatzen du menderatze modu desberdinak ez direla independenteak, baizik eta hierarkizazio logika partekatzen dutela, egitura bitar batean oinarrituta. Horrek banatu egiten ditu izakiak, elkarren arteko intersekzioa egiten duten pribilegio eta zapalkuntzen arabera. Horrela, menderatze- eta desberdintasun-baldintza espezifikoak sortzen ditu, eta baldintza horiek elkar elikatzen dute. Gure ustez, hierarkizazioaren irakurketa nahiko partekatua da sektore akademiko, politiko eta sozialean.
Hala ere, konplexutasun horren barruan ez zaio hainbesteko arretarik eskaintzen hierarkizazio horrek animalizazio prozesuarekin duen harremanari; izan ere, animalizazio-prozesuak izaki jakin batzuk beste batzuk baino maila baxuagoan kokatzen ditu, haien esplotazioa eta bazterketa legitimatuz. Sistema kolonialak animaliaren kategoria zigor eremu gisa erabiltzen du: animaliak ez du inolako eskubiderik merezi, eta giza kategoriatik behera dago. Ondoren, arrazializatutako pertsonak, bereziki beltzak, espazio horretara botatzen ditu, eta, animalia bihurtzen dituenez, haien esplotazioa, itxialdia eta etengabeko indarkeria justifikatzen ditu, beste espezie batzuen aurka justifikatzen duen bezala.
Horrela, gizatasunaren kontzeptua modernitatean ez da deskribapen biologiko bat, baizik eta eraikuntza politiko bat, pertsona zurien pribilegioen intersekzioak sortutako klub esklusibo bati buruz hitz egiten diguna. Izan ere, gizateriak kolore bat du eta kolore hori zuria da. Labur esanda, nagusitasun zuriak eta giza nagusitasunak elkar elikatzen dute arrazismoaren eta espezismoaren bidez, eta horiek gizatasuna kentzeko mekanismo interkonektatu gisa jarduten dute.
Azterketa horretatik abiatuta, animalizazioa zerbait negatibotzat jotzetik harago joatera gonbidatzen gaituzte egile horiek, geure burua zalantzan jartzeko: zenbateraino normalizatu dugu gizaki edo animalia kategoria bitarra? Konturatzen al gara normalizazio hori zenbateraino den arraza-ordena modernoaren funtsezko zutabeetako bat? Horrela, gizateria zuriaren pribilegioen intersekzioko klub esklusiboan sartzeko borrokatu beharrean, agian zalantzan jarri beharko dugu zergatik dagoen muga bat, erabakitzen duena eskubideak nork dituen eta nor den besteen jabe.