Musika Hamabostaldiaren inaugurazioa. Juan Diego Flórez tenorea. 

Egitaraua: Bellini, Rossini, Donizetti, Soutullo, Pérez Soriano, Serrano, Lecuona, Massenet, Gounod, Godard eta Verdiren piezak.

Lekua: Kursaal Auditorioa. 

Data: abuztuaren 2a.

-----------------------------------

Hogei urte baino gehiago ziren Juan Diego Flórez Peruko tenore handia Donostian ez zela aritzen. Oraingo honetan, Musika Hamabostaldiaren aurtengo edizioaren inaugurazioa dela-eta, bere kantu arin eta gozoaz gozatu genuen berriro, Kursaal auditorioa ia beteta zegoela.

Hasi baino lehen, antolatzaileek eskerrak eman zizkioten abeslariari kantaldia bertan behera utzi ez zuelako, eztarriko infekzio bat pasatzen ari zelako. Flórez bera ere desenkusatu egin zen hasi baino lehen, eta kontua da gaua kleenex, ventolin eta ur-zurrupaden artean igaro zela. Baina horrek ez zuen eragotzi topaketa benetako gozamena izatea.

Are gehiago, egoerak aukera eman zigun egiaztatzeko artista honen inteligentzia, bere teknika fantastikoa, zailtasunak estrategiaz konpontzeko aukera ematen ziona, eta, jakina, apaltasuna, agian %100ean ez zegoela onartzeko.

Egia da, kasu hauetan, agudoetara perfektuki iristeko kalkulatutako teknikak, nolabait ere, kantu pletorikoaren kemen espontaneoa kentzen duela, baina Flórezek une zail guztiak, zenbait aria benetan arriskutsu, konpontzeko erak artistaren kalitatearen neurria eman zigun.

Bel canto-ri eskainitako lehen zatia entzun genuen, Bellini, Rossini eta Donizettiren abestiekin, non bere fraseatze ederra eta legato delikatua erakutsi zituen. Fintasunarekin eta introspekzioarekin jolastu zuen arazo fisikoak nolabait konpentsatzeko. Bestalde, oso lagungarria izan zen piano-jolea, Vincenzo Scalera, tenorea ondo baino hobeto ezagutzen baitu, eta maisuki babestu baitzuen bere kantua uneoro. Bestalde, Scalerak berak piano solorako pieza batzuk interpretatu zituen, eta horietan bere ofizioa erakutsi zuen.

Kantaldiaren bigarren zatia konprometituagoa izan zen ahotsarentzat. Hiru zarzuela-aria ederrekin hasi zen: Bella enamorada, El último romántico-koa, konplikatua benetan, non agudoren bat zailtasunez hartu zuen; Suena guitarrico mío, El Guitarrico-koa, eta La alegría del batallón-en erromantza. Hiruetan erakutsi zuen interpretatzeko erraztasuna eta antzerkirako gaitasuna.

Argitsua eta sentikorra agertu zen Gounoden Roméo et Juliette eta Verdiren I lombardi operetako arietan, baina Masseneten Wertherren Pourquoi me réveiller-en bertsio gozoaren zain geunden asko. Eta bai, ondo kantatu zuen, baina hemen argi geratu zen ez zela eroso sentitzen. Agudoak prestatuegiak, ematen zuen kantatzen ari zela hurrengo zailtasunaren zain, une bakoitza disfrutatu gabe. Flórezek, ondo dagoenean, xarma ikaragarriz kantatzen du hau. Pena.

Oso eskertzekoa izan zen, nahiz eta oso osasuntsu ez egon, propina ugari eskaini izana, aldi honetan bere gitarrarekin.

Carlos Gardelen Volver tangoa adierazkortasun eta fintasun eztanda bat izan zen Flórezen ahotsean. Peruko doinu batzuk ere oparitu zizkigun, baita Cucurrucucu paloma ere, eta Leoncavalloren Mattino-rekin amaitu zen. Entzuleak erotu egin ziren