Ordulariari begira zegoen Miren, bere desioari jaramonik egingo ez zitzaion orduaren zain. Eta negar egiten zuen.

Ulertu ulertzen zuen une jakin batean elkar maite duten pertsonek beste une batean utz diezaioketela elkar maitatzeari, eta egoera horren arrazoiak aitak egindako zerbaitekin zerikusi handiagoa zuela susmatzen zuen, baina ez zuen askoz gehiago jakin nahi izan. Hala ere, zein zaila egiten zitzaion helduen mundua ulertzea! Izan ere, ahizpa txikiarekin eta amarekin bizi nahi zuen, baina Auzitegi Nagusia zeritzon “gauza” batek erabaki zuen berak nahi zuena ez zela kontuan hartuko eta, nahi ala ez, aitarekin egon behar zuela amarekin zuen denbora berean. Txikia izan arren, beti hartaz eta bere ahizpaz arduratzen zena bere ama zela gogoratzen zuen: arropa erosten ziena, janzten zituena, garbitzen zituena eta oporretan haiekin jolasten zuena, eskolara eramaten zituena, igeri egiten, bizikletan ibiltzen, irakurtzen erakusten ziena, beti hor egoten zena, aitak bere zaletasunetako bat ere alde batera utzi ez zuen bitartean (lagunak, bizikleta, futbola...). Ez zekien hori auzitegi horren erabakian kontuan hartzen zen ala ez, baina berak bera eta bere ahizpa sentimendurik gabeko gauzak balira bezala banatzeko erabakia hartuko zutenei azaldu nahi izango zien. Baina ez zuen aukerarik izan.

Izan ere, auzitegi horren erabakiaren aurretik, beste auzitegi batek psikologo batekin kontsultaren bat izatera behartu zuen. Psikologo horrek, txostenean, aitarekin bizitzera behartzea zein negatiboa izango zen azaldu zuen, eta, horregatik, amarekin aitarekin baino denbora gehiago egotea erabaki zuen.

Zer gertatu zen beste epaimahai batek, garrantzitsuagoa zela esaten baitzuten, beste zerbait erabaki eta ordura arte berdina izan ez zena berdintasunean partekatzera behartzeko? Egin al zuten aurrekoaren ondorioak aldatu zituen beste txosten psikologikorik? Bazekien ezetz, ez ziotelako berriro horretarako deitu. Orduan, zergatik erabaki zuen auzitegi garrantzitsu hark bere egoera eta nahiak kontuan ez hartzea?

Berak islatzen zuen minagatik zaintzen zutenek sentitzen zuten minari erreparatzen zion, eta nahasia sentitzen zen, etengabe entzuten baitzuen haurren nahiak kontuan hartu behar zirela, baina, egia esateko, ez ziren aintzat hartzen. "Seme-alabarik izango al dute erabaki horiek hartzen dituzten pertsonek?", zioen bere artean. "Eta, eduki ez arren, ez al dira gai haurrei entzuteko eta ulertzeko?". Eta negar egiten zuen.

Julen Goñi, filosofia irakaslea