Azkenaldian gogortu egin dira Ukrainak Errusiari egindako erasoak. Martxoaren 9tik 15era bitartean, herrialdeko sei eskualde droneekin eraso zituzten, Mosku eta Leningrado barne, baita hegoaldeko Errusia, Volgako erribera, iparraldeko Kaukaso eta ipar-mendebaldeko eskualdea ere. Martxoan, Ukrainak Errusiako petrolio esportatzaileen hiru azpiegitura nagusiei eraso die: Novorosisk Itsaso Beltzean, eta Primorsk eta Ust-Luga Baltikoan. Eraso horiek Errusiak petrolioa esportatzeko duen ahalmena %40 inguru murriztu dute, Reuters agentziak egindako kalkuluen arabera. Reuters agentziak ez du murrizketa horren iraupenari buruzko estimaziorik egin. Era berean, Errusiako merkataritza ontzien edo lehengai errusiarrak garraiatzen dituzten atzerriko ontzien aurkako erasoak ere gertatzen dira. Urtarrilaren 8az geroztik, droneekin egindako erasoen, atxiloketen edo ontzi horien ikuskapenen bederatzi kasu zenbatu dira, guztiak legez kanpokoak eta pirateria ekintzatzat hartzen direnak.

Europako komunikabideek oso informazio gutxi ematen dute eraso horietako biktima zibil errusiarrei buruz, Errusiak Ukrainako instalazioei egindako erasoen ondorioekin alderatuta behintzat. Baina Errusian informazio fluxua zabala eta egunerokoa da. Martxoaren azken astean 133 zibil hil dira Errusian Ukrainaren erasoetan, Errusiako txosten ofizialen arabera. Analista eta komentarista errusiarren iritzi komuna da eraso horiek guztiak Europako segurtasun agentzien eta militarren konplizitatearekin egiten ari direla, eta batzuetan lankidetza estuan, bereziki Erresuma Batuarekin. Amerikar eta britainiar hegazkin eta drone espioiak Itsaso Beltzaren, Baltikoaren eta Ipar Errusiaren gainetik hegan egiten dute, Ukrainari informazioa denbora errealean eskainita Errusian helburuak hautatu eta kolpatzeko.

Moskun nahigabezko marmar bat dago, Kremlinek ez dielako erasoei erantzuten. Drone eta hegazkin horiek bota beharko liratekeela proposatzen da. Irani aktiboki lagundu beharko litzaiokeela eta mendebaldarrei txanpon berarekin erantzun beharko litzaiekeela esaten da. Telebistako saio batzuetan, presidentearen izena aipatu gabe, agintari gorenari zuzenean aurpegiratu zaio bere uzkurkeria. Erantzun ezak ahultasun irudia ematen du, eta herrialdearen etsaiak animatzen ditu erasoak jarraitzera eta areagotzera, esaten da.

Europa erabat inplikatuta dago horretan guztian. "Joan den hilean 3500 drone, 18.000 artilleria jaurtigai eta hiru milioi kartutxo eman genizkion Ukrainari", adierazi zion martxoaren 16an John Healey Ingalaterrako Defentsa ministroak The Guardian egunkariari. Suediarrek, frantziarrek, britainiarrek eta baltikokoek zamaontzien jazarpenean eta markatzean parte hartzen dute. Militar ingelesei ontzi errusiarrak hartzeko baimena eman zaie berriki. Ukrainar armak Europako nazioetan ekoizteko kontratuak martxan daude, besteak beste, Espainian. Baltikoko Errusiako portuen aurkako droneek NATOren, Letoniaren eta Estoniaren aire espazioa hegaldatu dute, Europako armadek zainduta, Espainiakoa barne. Aldi berean, ageriko loturak daude Ukrainako frontearen eta Iranen aurkako gerraren artean.

Iranen aurkako operazio amerikarraren aginte zentroa Ramsteinen (Alemania) dago. Estatu Batuetako bonbaketariak Fairfordetik (Ingalaterra) aireratzen dira misioetarako. Hornikuntza operazioek Avianon (Italia) eta Le Tuben (Frantzia) dute basea. Lajeseko basea, Azoresen (Portugal), logistika militar transatlantikoaren etapa garrantzitsua da, eta hegazkin espioiek Kretako Souda (Grezia) eta Akrotiri (Zipre) baseetatik lan egiten dute. Bertatik, Gazako sarraskian modu aktiboenean laguntzen zuten. Keir Starmer Britainia Handiko lehen ministroak dio bere lurraldetik abiatzen diren bonbaketarien ekintza "defentsiboa" dela, Fridrich Merz Alemaniako kantzilerrak dio Washingtonekin sinatutako akordioen ondorioz amerikarren operazioak baimentzea beste erremediorik ez duela, baina hori ez dela bere gerra, eta Frantziako Defentsa ministroak dio "berhornidurarako hegazkin bat gasolindegi bat dela, ez borrokarako hegazkin bat". Horretaz guztiaz egunero hitz egiten da errusiar hedabideetan.

Iranek droneak eman zizkion Errusiari bere garaian, dirudienez honek hobetu eta sofistikatu dituena, eta orain Errusia mesedea itzultzen ari da Kaspiar Itsasoan zeharreko hornidura jario batekin. Martxoaren 18an, Israelek fluxu horren azpiegiturei eraso zien Irango Bandar Anzali portu hirian, Kaspioren hegoaldeko kostaldean. Israelgo txostenak "dozenaka ontzi suntsitu" zirela aipatu zuen, baita "Irango armadaren aginte-postu zentrala eta ontzi militarrak konpontzeko eta mantentzeko erabilitako azpiegiturak" ere. Moskuk gezurtatu egin zituen erasoan Errusiako garraio-ontziak ere suntsitu zirela zioten txostenak, eta Kremlineko bozeramaile Dmitri Pskovek adierazi zuen gatazka Kaspiar itsasora zabaltzea "oso negatiboa" izango litzatekeela. Bestalde, Errusiako kanpo bozeramaile María Zajárovak "neurri politiko eta diplomatikoekin" mehatxu egin zuen errusiar ontzien edo errusiar merkantziak garraiatzen dituzten ontzien eraso eta ikuskapenengatik...

Hori guztia oso gutxi da Putinen uzkurkeria kritikatzen dutenentzako, presidenteak harreman zuzenak ditu Netanyahurekin, zeinarekin telefonoz hitz egin baitu erregulartasunez azken hilabeteetan. Kremlinek Trumpen negoziazio joko anbiguoa mantentzen du, operazioan Atzerri Ministerioa baztertuz. Oraingoz, esparru horrek ez du emaitzarik eman, eta, ondorioz, horri guztiari buruzko haserrea areagotzen ari da. Askok galdetzen dute zer gehiago gertatu behar duen Kremlinek jasaten ari den neurri militarren parekoak hartu ditzan, Europako herrialdeen aurka, eta bereziki Ingalaterraren aurka.

Ez dago argi Kremlinen erantzun falta horren atzean kalkulu zuhur eta inteligente bat ote dagoen, denborak bere alde lan egiten duela pentsatuta, ala Errusiaren ahuleziaren adierazpen hutsa ote den.